Zespół stresu pourazowego – biologiczne aspekty

TRAUMA I MÓZG

Poniżej przedstawiamy uproszczony opis bardzo skomplikowanego procesu. W mózgu znajdują się trzy części, na które najsilniej wpływa ciężka lub chroniczna trauma:

Hipokamp

Najczęściej w trakcie snu hipokamp przetwarza traumatyczne wspomnienia poprzez porządkowanie tych informacji, które zostały zachowane w pamięci. Proces ten rozgrywać się może na przestrzeni dni, tygodni, a nawet miesięcy. Następnie, uporządkowane informacje zostają przemieszczone do innych części mózgu. Duże dawki stresu powodują, że hipokamp się kurczy lub nie rozwija się w pełni, co powoduje zaburzenia w jego działaniu. Traumy w okresie dzieciństwa dodatkowo potęgują ten efekt. Przez to traumatyczne wspomnienia zatrzymują się w hipokampie w formie nieprzetworzonej i niezintegrowanej, dając efekt ich teraźniejszości zamiast przeszłości (niektórzy ludzie rodzą się ze zmniejszonym hipokampem, przez co stają się bardziej podatni na PTSD).

Ciało migdałowate

Centrum strachu” w mózgu, które pozwala na przechowywanie wspomnień, szczególnie tych dotyczących odczuć fizycznych i emocji. W tej części kontrolowana jest także aktywacja hormonów stresu odpowiedzialnych za reakcję „walcz lub uciekaj” organizmu. W PTSD ciało migdałowate staje się nadwrażliwe, co powoduje chronicznie podwyższony poziom hormonów stresowych.

Kora przedczołowa

Kora przedczołowa pomaga nam oszacować zagrożenie, kontrolować emocje i impulsy oraz planować reakcje. Jest to centrum racjonalnego myślenia. Traumy dziecięce powodują różnice rozwojowe w strukturze kory przedczołowej, przez co pojawiają się problemy w racjonalnej ocenie ryzyka oraz kontroli impulsów.

PTSD

Zdarzenie spustowe

Hipokamp wydobywa fragmentaryczne, niezintegrowane wspomnienia – myśl, obraz itd.

Ciało migdałowate odpowiada – powraca emocja lub objaw fizyczny – „fleshback”, ponownie przeżywamy sytuację. Uruchomione zostają hormony stresu – „walcz lub uciekaj”.

Kora przedczołowa nie jest w stanie racjonalnie ocenić zdarzenia jako przeszłego i odczuwa je jako obecne zagrożenia. Pojawia się problem
z kontrolą silnych emocji i impulsów.

Próby ucieczki i unikania nieprzyjemnych wspomnień i emocji sprawiają,
że nie zostaną one nigdy poprawnie przetworzone, a objawy nie ustąpią
.

Źródło: http://www.getselfhelp.co.uk/ tłum. Ewa Warlewska

Udostępnij