Skin picking: Leczenie dermatillomanii

Jak można leczyć kompulsywne „drapanie” własnej skóry?

Zrywanie skóry – znane również jako zaburzenie zrywania skóry lub dermatillomania- jest chorobą psychiczną związaną z zaburzeniem obsesyjno- kompulsyjnym. W tłumaczeniu oznacza to tyle samo, co „zaburzenie drapania skóry”. Charakteryzuje się powtarzającym, kompulsywnym drapaniem lub „skubaniem” własnej skóry, co może prowadzić do zaczerwienienia jej obszarów, krwawienia lub poważnych uszkodzeń tkanek. Osoby, które notorycznie się drapią są również nazywane Zbieraczami Skóry. Z powodu samej czynności, a także widocznych następstw, osoby dotknięte chorobą często odczuwają wstyd i poczucie winy. W skrajnych przypadkach zbieranie skóry prowadzi do izolacji społecznej.

Choroba jest zazwyczaj przewlekła, a okresy remisji występują naprzemiennie z okresami większej symptomatologii. W DSM-4 dermatillomania nadal klasyfikowana jest jako zaburzenie kontroli impulsów, w nowszym DSM-5 jako zaburzenie ze spektrum obsesyjno-kompulsywnego. Dlatego rozpoznanie to należy do zaburzeń psychicznych klasyfikowanych jako zaburzenie obsesyjno-kompulsywne.

Im bardziej obsesyjne zachowanie odbiega od zachowania normalnego i im bardziej przeszkadza w codziennym życiu danej osoby, tym bardziej prawdopodobne jest, że mówimy o zaburzeniu lub chorobie. Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne jest jedną z poważnych chorób psychicznych. Poszkodowani odczuwają wewnętrzny przymus myślenia i/lub robienia określonych rzeczy. Dzięki profesjonalnemu leczeniu osobom cierpiącym zwykle można dobrze pomóc.

Przyczyny i współczynnik chorobowości

Do tej pory choroba ta była słabo poznana, dlatego obecnie przyczyny występowania zespołu zrywania skóry nie są znane. Istnieją jednak dowody na to, że zaburzenie występuje częściej u osób, których rodzice, rodzeństwo lub dzieci również cierpią na zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne niż u osób bez podobnych zaburzeń, co wskazuje na możliwość dziedziczenia tego zaburzenia.

Dermatillomania jest powtarzalnym zachowaniem skoncentrowanym na ciele (BFRB-Body- Focused Repetetive Behavior, pol. Powtarzalne Zachowanie Koncentrujące się na Ciele), które zwykle rozpoczyna się lub następuje w okresie dojrzewania. Jednak choroba może również wystąpić u dzieci (poniżej 10 lat) lub u dorosłych (od 30 do 45 lat).

Zakłada się również, że czynnikiem sprzyjającym rozwojowi choroby jest trądzik. Ponadto, zgodnie z wcześniejszymi badaniami, dotyczy ona częściej kobiet niż mężczyzn. Nie są jednak dostępne szczegółowe badania i statystyki, dlatego zastosowanie mają jedynie przybliżone szacunki. Nie ma również szczegółowych kryteriów wykrywania i klasyfikacji choroby.

Wielu ekspertów postrzega zrywanie skóry, bardziej jako objaw. Jako czynnik wyzwalający poszczególne epizody zrywania skóry opisuje się wysoką presję psychiczną (np. stres, lęk, kryzysy życiowe, stresujące sytuacje, napięcie, nadmierne wymagania itp.) lub stres fizyczny. Również nudę uważa się za czynnik wyzwalający epizod zaburzenia.

Współistniejące choroby lub zaburzenia

Zaburzenie zrywania skóry jest często związane z innymi zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi lub innymi skupionymi na ciele powtarzającymi się zachowaniami, takimi jak onychofagia (nadmierne obgryzanie paznokci) lub trichotillomania (chorobliwe wyrywanie włosów). Często te zaburzenia behawioralne pokrywają się również z poważnymi zaburzeniami depresyjnymi.

Symptomy: Jak objawia się skin picking?

Techniczny termin „dermatillomania” składa się z greckich terminów „derma”- skóra, „tillein”- skubanie i „mania”- entuzjazm, szaleństwo. Termin ten właściwie opisuje występujący problem w jego objawach.

Osoby dotknięte tą chorobą zazwyczaj odczuwają silną wewnętrzną potrzebę aby dotykać i manipulować skórą w sposób osobiście preferowany.

Osoby dotknięte tym zaburzeniem nie są przesadnie wrażliwe: gwałtowne drapanie, ciągnięcie, tarcie, ściskanie, gniecenie, gryzienie, kłucie, wiercenie lub cięcie za pomocą różnych narzędzi, takich jak własne paznokcie i zęby, ale także nożyczki, igły, noże, pincety lub inne szpiczaste lub ostre przedmioty są typowymi cechami choroby. Często inne powtarzalne czynności towarzyszą lub poprzedzają zrywanie skóry. Na przykład wielu zbieraczy skóry drobiazgowo szuka pewnego rodzaju nierówności skóry przed oskubaniem ich paznokciami lub pęsetą.

Celem ataków mogą być indywidualnie bardzo różne części ciała, w tym zdrowa skóra, minimalne nierówności, pryszcze, pęcherze, sucha skóra, strupy, włosy, modzele, blizny lub znamiona. Łatwo dostępne obszary skóry stają się celem ataków, tj. twarz, skóra głowy, szyja, klatka piersiowa, ramiona, ręce lub dłonie. Jednak trudniej dostępne części ciała, takie jak stopy, uda lub łydki, są podrażniane. Miejsca te mogą się zmieniać w czasie.

Niektóre osoby cierpiące na zrywanie skóry robią to automatycznie lub odruchowo, to znaczy nie będąc w pełni tego świadomy. Inni są świadomi swojej działalności i bronią się przed pojawiającą się potrzebą, ale zazwyczaj się jej nie sprzeciwiają. Podczas samej czynności, świadomie lub nieświadomie, chorzy zwykle nie odczuwają bólu lub czują go w bardzo niewielkim stopniu tak, że nie zadziała funkcja ochronna organizmu przed samookaleczeniem. Zamiast tego, zbierający skórę są bardziej narażeni na odczuwanie przyjemności, relaksu i satysfakcji podczas epizodu. Tylko pod koniec lub po akcie mogą pojawić się wyrzuty sumienia, poczucie winy.

Mimo, że osoby dotknięte dermatillomanią wiedzą, jakie szkody spowodowane są niewłaściwym postępowaniem ze skórą, nie mogą, lub trudno im jest temu zapobiec. Często przestają tylko dlatego, że impuls ustępuje lub dlatego, że są wyczerpani. Po epizodzie, zniszczona skóra jest często leczona, oczyszczana, a obrażenia ukryte, aż do ponownego pojawienia się impulsu. W następnych epizodach rany, które jeszcze się nie zagoiły, zostają ponownie zerwane lub przeszukiwane są nowe obszary skóry.

Czas spędzony na zbieraniu skóry w ciągu dnia różni się w zależności od przypadku i nie jest taki sam każdego dnia. Informacje od osób dotkniętych zaburzeniem wahają się od kilku minut do kilku godzin na epizod zrywania skóry. Często istnieją doniesienia o kilku epizodach dziennie, w niektórych przypadkach dochodzi nawet do ponad stu epizodów dziennie.

Test: Czy cierpisz na dermatilomanię / zaburzenie zrywania skóry?

Wszyscy ludzie drapią skórę od czasu do czasu, czasami wyciskają pryszcz lub dotykają skóry-jest to całkiem normalne. Możesz jednak cierpieć na zaburzenie zrywania skóry, jeśli:

– nie możesz przestać drapać się, trzeć, ściskać lub w inny sposób gwałtownie „pracować” na skórze,

– powodujesz rozcięcia, krwawienie lub siniaki podczas dotykania powierzchni skóry,

– posiadasz plamy wątrobowe, piegi, blizny lub inne nierówności skóry,

– nie zawsze zauważasz, że dotykasz skóry lub robisz to we śnie,

– jesteś bardziej zajęty swoją skórą, gdy tylko poczujesz niepokój lub stres,

– nie odczuwasz bólu lub czujesz tylko niewielki ból, chociaż widać już znaczny uraz.

Konsekwencje zrywania skóry

Skutki psychiczne

Na początku choroby, szczególnie wśród nastolatków, osoby dotknięte zaburzeniem nie są świadome, że zły nawyk „drapania” to coś więcej niż zwykłe dziwactwo. Dopiero z biegiem czasu i wraz z rosnącą widocznością choroby, osoby chore stają się świadome swojego problemu i wstydzą się go. Poczucie wstydu może sięgać tak daleko, że chcą one ciągle ukrywać uszkodzenia skóry, na przykład przez ubranie lub makijaż. W rezultacie są narażene na obciążenie psychiczne. Strach przed narażeniem się na nieprzyjemne spojrzenia, pytania i odrzucenie zwiększa wewnętrzny ciężar cierpienia, co z kolei może wywołać nowe epizody zrywania skóry. Dyskomfort jest podzielony na różne etapy i może prowadzić do ciężkiej depresji.

Skutki zdrowotne

Powtarzające się pękanie ran często prowadzi do stanu zapalnego, poważniejszych obrażeń i ostatecznie blizn. Odrywanie, zdzieranie zrogowaciałego naskórka lub dłubanie w skórze może uszkodzić leżące poniżej warstwy skóry. Może to prowadzić do głębokich defektów lub owrzodzeń skóry.

Na ludzkich rękach krąży niezliczona ilość różnych bakterii i zarazków. Mogą występować na nich również niebezpieczne patogeny (takie jak Staphylococcus aureus) lub Acinetobacter (tzw. kiełki szpitalne), na przykład, bakterie jelitowe, pałeczki ropy, które mogą powodować infekcje ran osób o obniżonej odporności. Ponieważ osoby cierpiące na dermatillomanie mają tendencje do poddawania się i dotykają lub ranią dalej uszkodzoną skórę, niekoniecznie po dokładnym myciu rąk, dzięki zrywaniu skóry więcej bakterii może przeniknąć przez uszkodzoną barierę skórną do organizmu. Zwiększa to ryzyko infekcji u osób dotkniętych tą chorobą.

Leczenie

Często nie wystarcza sam zamiar opanowania się i pozostawienia skóry w spokoju. Przeciwnie, dermatillomania wymaga profesjonalnego leczenia. Istnieją dowody, że zarówno leczenie farmakologiczne i terapia poznawczo-behawioralna może skutecznie zmniejszyć objawy zrywania skóry. Możliwe jest również połączenie obu metod leczenia.

Psychoterapia

Metodą z wyboru w przypadku psychoterapii stanowi leczenie w podejściu poznawczo-behawioralnym. Terapia poznawczo-behawioralna pomaga osobom cierpiącym zrozumieć, w jaki sposób powiązane są ich myśli i zachowania oraz w jaki sposób można ograniczyć powtarzające się zachowania. Pacjenci uczą się, jak świadomie zmieniać swoje myśli w taki sposób, aby mogli lepiej reagować na wyzwalacze lub pierwsze oznaki. Ponadto uczą się alternatywnego, bardziej funkcjonalnego zachowania, do którego mogą się odwoływać w sytuacjach wyzwalających bez wyrządzania sobie krzywdy. Ten tak zwany trening odwracania nawyków sprawdził się już w podobnych zaburzeniach obsesyjno-kompulsywnych.

Lekarstwa

Skuteczne w leczeniu zaburzenia zrywania skóry mogą okazać się selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), klasa leków przeciwdepresyjnych, które pomagają zapobiegać obsesyjno-kompulsywnym myślom i zachowaniom.

Nowszym podejściem, stosowanym w trichotillomanii (patologiczne wyciąganie włosów) jest podawanie N-acetylocysteiny, która jak się uważa, pozytywnie wpływa na kontrolę impulsów poprzez regulację metabolizmu glutaminianu.

Wskazówki: Możesz spróbować uniknąć zrywania skóry samodzielnie

Zanim trafisz w ręce ekspertów, możesz spróbować przeanalizować swoje zachowanie i działać strategicznie.

Określ, kiedy i gdzie najczęściej zdzierasz skórę i staraj się unikać tych czynników wyzwalających i uczuć.

Staraj się coraz bardziej opierać za każdym razem, gdy poczujesz potrzebę dotyku lub drapania niektórych części skóry.

Dbaj o skórę, gdy tylko czujesz potrzebę, na przykład stosując kremem nawilżający.

Zajmij czymś ręce. Możesz na przykład ugniatać miękką piłkę, trzymać długopis lub splatać dłonie.

Poinformuj przyjaciół lub znajomych o swoim problemie. Pomogą ci rozpoznać, kiedy niszczysz skórę.

Utrzymuj skórę w czystości, aby przyspieszyć gojenie się ran i zapobiec stanom zapalnym.

Nie pozwól, aby twoje paznokcie nie były zbyt długie, ale utrzymuj je krótkie i zadbane.

Przechowuj przedmioty, takie jak nożyczki do paznokci, pęsety lub igły, w miejscu, do którego nie możesz łatwo dotrzeć.

Tłumaczenie: Katarzyna Lewandowska
Źródło: https://www.psychotherapie-marten.de/skin-picking-behandlung

Udostępnij