Widok skandynawski

Po co stosować metodę przedłużonej ekspozycji w leczeniu zespołu stresu pourazowego?

Jako osoby zajmujące się zdrowiem psychicznym, głęboko troszczymy się o osoby, którym służymy. Współpraca z osobami po traumatycznych wydarzeniach często wzmaga w nas poczucie ochrony i troski o naszych pacjentów, szczególnie gdy ofiara wykazuje dokuczliwe objawy zespołu stresu pourazowego (PTSD).


źródło: beckinstitute.org/use-exposure-post-traumatic-stress-disorder
tłum. Natalia Stelmaszek | fot. pixabay.com


Niektórzy psychoterapeuci za bardzo jednak skupiają się na zapobieganiu cierpieniu lub niepokoju. Ich strategie leczenia koncentrują się na pomaganiu pacjentom uniknięcia i eliminowania niepokoju oraz na upewnianiu się, że nie aktywuje się w nich trauma. Często przez ich głowę przelatują automatyczne myśli, takie jak:

  • „Muszę powstrzymać stres za wszelką cenę”
  • „Ta trauma była tak straszna, nie mogę dopuścić, by mój pacjent się zdenerwował”

W ich mniemaniu terapia przedłużonej ekspozycji jest niezgodna z przekonaniem o niewyrządzaniu krzywdy. Chociaż reakcja ta jest zrozumiała, podejście ekspozycyjne jest konsekwentnie uznawane za jedną z najbardziej skutecznych metod leczenia PTSD. Ludzie tolerują ją, a korzyści są ogromne. Odsetek porzucania terapii w czasie jej trwania jest znacznie mniejszy w stosunku do innych metod terapeutycznych (Hembree et al, 2003), objawy rzadko nasilają się w odpowiedzi na odczuwane stresory traumatyczne (Foa et al,2002), a leczenie jest skuteczne nawet w przypadku współistnienia innych chorób takich jak dysocjacja, zaburzenie osobowości typu borderline, psychoza, samookaleczanie, zaburzenia psychiczne związane z używaniem substancji psychoaktywnych, i głęboka depresja (Van Minnen et al, 2012). Oprócz dużej tolerancji i efektywności terapia przedłużonej ekspozycji dostarcza ogromne możliwości do zmiany przekonań, które są niepomocne i niewłaściwe dla pacjentów. Według Jonathana Abramowitza, głównego badacza zaburzeń lękowych, ekspozycja jest najlepszą interwencją poznawczą.

Ekspozycja ukierunkowana jest na przełamywanie unikania wspomnień o traumie i sytuacji przypominających o niej. (Foa, Hembree & Rothbaum, 2007).  Jest wspomagającym systemem technik, wdrażanych w drodze współpracy z pacjentem, które pomagają zmierzyć się z niepokojącymi wspomnieniami i skojarzeniami. W miarę postępu leczenia poprzednio unikane informacje o traumie stają się dostępne, ponieważ nie budzą już dyskomfortu.

Te informacje znajdują później swoje zastosowanie w korygowaniu poglądów, które wcześniej prowadziły do poczucia winy, wstydu, złości, ogromnego smutku, obrzydzenia, i innych stanów awersyjnych.

Biorąc pod uwagę szeroki wpływ ekspozycji jako nośnika zmian poznawczych, niechęć do stosowania jej jako strategii leczenia (wraz z konceptualizacją CBT i innymi metodami terapii) sprawia wrażenie zdeterminowanej raczej przez instynkt niż badania. Ekspozycja jest skuteczną i silną metodą wprowadzania poznawczo-behawioralnych zmian dla jednostki i może prowadzić do długoterminowego wyleczenie z zespołu stresu pourazowego (PTSD).

Udostępnij