mizofobia

Mizofobia – strach przed infekcją

Mizofobia to lęk przed infekcją, który łączy się z przesadną obawą przed bakteriami i wirusami. Prowadzi to  do nadmiernej higieny osobistej oraz rytuałów związanych ze sprzątaniem.

Dobrze jest przestrzegać zasad higieny osobistej i porządku. Są jednak ludzie, u których potrzeba ta jest nadmiarowa. Występuje u nich strach przed ryzykiem infekcji zarazkami chorobotwórczymi lub przekonanie o potrzebie utrzymywania porządku. Przy obsesji czystości jest tak wyolbrzymiony, że prowadzi do różnego rodzaju ograniczeń oraz wzrostu cierpienia psychicznego. Mizofobia ma zazwyczaj typowe objawy z różnymi indywidualnymi wyzwalaczami, które można leczyć mając odpowiednią wiedzę.

Objawy mizofobii

Mizofobia ma zazwyczaj charakterystyczny przebieg. W życiu codziennym osób dotkniętych rytualnym procesem prania, czyszczenia i stosowania innych środków zapobiegawczych panuje strach przed brudem, zarazkami i bakteriami. Aby uniknąć bezpośredniego kontaktu, drzwi i przedmioty są dotykane przez szmatkę lub dezynfekowane. Kilkugodzinne rytuały mycia prowadzą do tego, że niektóre części ciała, najczęściej ręce, są zdzierane aż do krwi. Rozpoznanie własnych zaburzonych sposobów zachowania jest postrzegane jako nie mające znaczenia. To może posunąć się tak daleko, że osoba z mizofobią narzuca rytuały związane z potrzebą czystości i mycia innym członkom rodziny. Ostatecznie strach przed zarażeniem się jest tak wielki, że dana osoba unika kontaktu z ciałem i relacji z innymi. Najmniejsza próba powstrzymania się od czyszczenia, prowadzi do niepokoju i stresu. Kolejno przejawiają się one w objawach fizycznych, w tym przyspieszonym biciu serca, poceniu się, dusznościach i zawrotach głowy. To cierpienie prowadzi do błędnego koła i izolacji od świata zewnętrznego.

Przyczyny mizofobii są różne

Osoby cierpiące z powodu mizofobii mają nadmierną potrzebę kontroli. Przyczyny przymusu czystości różnią się w zależności od osoby, ale zazwyczaj kluczowe są kryzysy życia osobistego, nieszczęśliwe wydarzenia, a także długotrwałe stresujące sytuacje. Tak więc, na przykład, presja wewnętrzna rozładowywana jest przez nadmierne dbanie o higienę i/lub porządek, a uczucie wewnętrznego zabrudzenia przez przymus czyszczenia. Mizofobia nie jest ani zaraźliwa, ani dziedziczna, ale zachowania często są przekazywane innym członkom rodziny. Mogą dlatego prowadzić do pojawienia się zaburzenia w dzieciństwie u osób z nadmiernie czysto prowadzonego domu. Mizofobia może dotyczyć zarówno dorosłych, jak i dzieci.

Możliwości leczenia i terapii

Podstawą skutecznego leczenia za pomocą oddziaływań terapeutycznych jest postawienie odpowiedniej diagnozy. Wykonanie tego kroku wymaga nie tylko posiadania osobistej siły i wytrzymałości, ale też stabilnych relacji i wsparcia w otoczeniu. Terapia oparta na holistycznym podejściu uwzględnia terapię behawioralną, poznawczą oraz leczenie farmakologiczne. Obiecującą metodą jest stopniowa konfrontacja z sytuacjami wyzwalającymi lęk, której celem jest życie bez ulegania przymusowi czyszczenia. W konsekwencji oznacza to konieczność stawiania czoła wyzwaniom związanym z pojawiającymi się obawami i ograniczeniami. Po przekroczeniu progu lęku, osoba dotknięta mizofobią poczuje, że kontroluje swoje działania, a życie jest warte przeżycia bez nieustannego martwienia się o czystość.

 


Tłumaczenie: Katarzyna Lewandowska
Źródło: https://phobie-wissen.de/phobienliste/mysophobie-angst-vor-ansteckung-symptome-behandlung/


 

Udostępnij