Agorafobia (klaustrofobia)

Osoby z tym schorzeniem są często na różne sposoby poważnie upośledzone w życiu codziennym. Objawy są oczywiście niepokojące, ale dużą rolę odgrywa również wstyd, ponieważ osoby dotknięte są przerażone tym, co inni powiedzieliby, gdyby zobaczyli je w chwili, gdy odczuwają lęk.

Zrozumienie i przezwyciężenie klaustrofobii

Ale czym dokładnie jest agorafobia, jakie są jej przyczyny i co można z tym zrobić, jak pokonać strach?

Definicja i wyjaśnienie klaustrofobii

Agorafobia to strach przed miejscami. To strach przed tłumem lub podróżą, tak zwana klaustrofobia jest często określana jako strach przed przestrzenią. Zasadniczo agorafobia jest przeciwieństwem klaustrofobii.

Ważne jest, aby wyjaśnić nieporozumienie: popularnie strach przed małymi przestrzeniami jest często określany jako strach przed przestrzenią, jak to ma miejsce, na przykład w windach lub w solarium. Szczególnie wąskie przestrzenie są przerażające. Słowo klaustrofobia jest prawidłowo używane dla tego rodzaju lęku. Agorafobia oznacza jednak strach przed przestrzenią, dużymi placami, podróżami, tłumem oraz oddalaniem się od domu na większe odległości.

Osoby dotknięte agorafobią obawiają się, że coś złego może się im przydarzyć oraz że nie otrzymają pomocy wystarczająco szybko. Strach przed zawstydzeniem przy innych odgrywa również dużą rolę. Osoby dotknięte mają poczucie bycia na łasce obcych oraz czują się uwięzione.

Terapia i leczenie – jakie dają możliwości ?

Terapia może pomóc poszkodowanym, ponieważ fobia może być skutecznie leczona. Pewność siebie musi zostać odbudowana, osoby dotknięte muszą nauczyć się ufać sobie i własnemu ciału. Odpowiednia formą terapii jest w każdym przypadku terapia ekspozycyjna. Poszkodowani uczą się, jak lepiej radzić sobie

z występującymi objawami. Niezwykle ważne jest, aby ci, którzy chorują, stawiali czoła strachu i aktywnie uczyli się, tego co już wiedzą- strach nie może wyrządzić szkody i że nie ma realnego niebezpieczeństwa. W tym czasie terapeuta towarzyszy poszkodowanemu pacjentowi bardzo intensywnie. Odwiedzane są miejsca lub odtwarzane zostają sytuacje, które uważa się za wyzwalacze. Kosztuje to wiele wysiłku, ale pokazuje pacjentowi, że objawy stają się słabsze i nie musi się bać.

W terapii poznawczo-behawioralnej, osoby cierpiące mogą nie tylko nauczyć się zachowywania, ale również dowiedzieć się, jak wielce ich własnych negatywnych myśli sprzyja rozwojowi lęku. Terapia ma dobry wskaźnik sukcesu u chorych, którzy muszą opanować radzenie sobie. Jest to możliwe, nawet jeśli wiele osób dotkniętych w to nie wierzy.

Terapia konfrontacyjna zwykle obejmuje systematyczne odczulanie i terapię mówioną z pacjentem. Zawsze występuje ryzyko nawrotu. Wykazano, że po odstawieniu leku występuje wysoki wskaźnik nawrotów. Z tego powodu powinieneś świadomie i jeśli to możliwe dążyć do terapii bez leków.

Pierwsza pomoc podczas ataków paniki

Istnieje kilka sztuczek, które mogą być brane pod uwagę w przypadku agorafobii w nagłych wypadkach i odwrócić uwagę. Przeczytaj nasze wskazówki dotyczące pierwszej pomocy:

• Rozwiązuj zagadki. Kup puzzle lub graj w gry umysłowe, np. szachy lub memory.
• Polewaj zimną wodą nadgarstki.
• Porozmawiaj z lekarzem na temat tabletek ratunkowych. Posiadanie ich przy sobie może pomóc i dać poczucie bezpieczeństwa.
• Guma do żucia, miętówki, małe owoce lub inne podobne rzeczy, które muszą być przeżute, pomagają zmniejszyć stres, ponieważ ruchy żujące mają działanie uspokajające.
• Musujące tabletki, które rozpuszczają się w ustach rozpraszają uwagę.
• Pikantne jedzenie, np. papryczka chilli może cię rozproszyć na krótki czas.
• Zimna woda na twarzy.
• Rozproszenie pomaga. Co obserwujemy? Jacy ludzie są wokół ciebie? Jakie dźwięki i zapachy występują wokół ciebie?
• Pomaga także poruszanie się i aktywne wykonywanie czynności takich jak taniec, sprzątanie lub jogging. Ciało może dobrze zmniejszyć objawy stresu.
• Pomocne mogą być spontaniczne ćwiczenia relaksacyjne – spróbuj nauczyć się jogi lub medytacji.

Ważne jest, aby jak najszybciej szukać leczenia i pomocy, aby pokonać strach. Podobnie jak w przypadku innych fobii, osoby dotknięte chorobą nie powinny czekać do momentu utrwalenia negatywnych wzorców myślenia. Im szybciej osoby dotknięte choroba aktywnie zwalczą swój problem, tym lepiej. Wstyd jest przeszkodą- nie ma powodu by się wstydzić, ponieważ może to spotkać każdego. Więc się nie obawiaj i szukaj pomocy- bo każdy ma szansę na życie bez strachu.

Objawy agorafobii

Zaburzeniu lękowemu często towarzyszy zaburzenie paniczne (atak paniki). Istnieją również różne objawy (z ciała i myśli) i wzorce zachowań, które często dotykają ludzi.

Typowe objawy fizyczne:

• niewyraźne widzenie,
• uczucie słabości i drżenie nóg,
• nieregularne bicie serca,
• zaczerwieniona twarz,
• nudności,
• pocenie się,
• mokre ręce,
• drżenie,
• niepokojące, uciskające uczucie w klatce piersiowej,
• skurcze żołądka,
• problemy z oddychaniem,
• biegunka,
• zawroty głowy i osłabienie,
• stres odbijający się skórze,
• uczucie gorąca lub zimna,
• swędzenie,
• duże źrenice,
• mrowienie lub drętwienie.

Częste myśli:

• Nie znowu, pomocy!
• Nie chcę umrzeć.
• Mam nadzieje, że ponownie z tego wyjdę.
• Jestem śmiertelnie chory.
• Stanie się coś strasznego.
• Nie wiem nic więcej, nie mogę już.
• Nie chcę tu być, muszę się stąd wydostać.
• Co inni ludzie myślą, kiedy teraz mnie widzą?

Typowe zachowania:

• unikanie korzystania z transportu publicznego,
• unikanie stania w kolejce,
• unikanie samotnych podróży,
• może dojść do nadużywania środków psychotropowych w celu uspokojenia,
• unikanie pewnych sytuacji,
• unikanie kin, sklepów, szpitali, obcych budynków, itp.,
• unikanie tłumów,
• ciągłe poszukiwanie rozproszenia lub wyjścia.

Jakie są konsekwencje tego zaburzenia lękowego?

Agorafobia może mieć daleko idące konsekwencje i negatywny wpływ na życie osób dotkniętych chorobą. Każdy kto nieustannie unika podróż, obcych budynków lub transportu publicznego ryzykuje zbytnim wycofaniem się z życia społecznego. Może to doprowadzić do problemów zawodowych, ponieważ na przykład unika się podróży. Ale także zagraża nam samotność, gdyż unikamy spotkań ze znajomymi.

Podsumowując, choroba jest ogromnym obciążeniem dla osób dotkniętych nią i poważnie ogranicza ich życie. Chorzy nie mogą już żyć niezależnie, lecz potrzebują stałego wsparcia- potrzebują partnera lub przynajmniej zwierzaka, muszą mieć telefon cały czas przy sobie lub potrzebują czegoś, by się trzymać. Ciągle poszukuje się także dróg ewakuacyjnych.

Przyczyny agorafobii

Ci, którzy cierpią na klaustrofobię, często projektują złe doświadczenia z przeszłości do teraźniejszości i oczekują, że coś złego stanie się znowu i znowu. Strach przed omdleniem lub przewróceniem się, jest związany z objawami i nie ma tak naprawdę nic wspólnego z głęboko zakorzenionymi obawami. Poszkodowani boją czuć się bezradnie w konkretnej sytuacji. Boją się zostać sami oraz tego, iż nie uzyskają pomocy.

Ponadto, osoby cierpiące mają predyspozycje do bycia szczególnie wrażliwym na stres, więc ta choroba ma idealne warunki do rozrodu. Każdy, kto doznał urazu, może również cierpieć.

Przyczyny często powstają w następujący sposób: poszkodowani cierpią na ataki paniki, które występują w miejscu, gdzie nie było tak naprawdę niebezpiecznie. Dzieje się tak zwłaszcza wtedy, gdy chory doświadczył dużego obciążenia, które nie ma nic wspólnego z miejscem, w którym następuje atak. Mają do czynienia z lękiem, ponieważ nie byli świadomi objawów i są przerażeni. Osoby cierpiące doświadczają paniki, która zniknie, gdy tylko odejdą z danego miejsca i w przyszłości skojarzą panikę z miejscem, gdzie wystąpił pierwszy atak. Później inne miejsca będą także kojarzone z atakiem paniki, ponieważ wzrasta strach przed ponownymi atakami. Im bardziej strach się zwiększa, tym szybciej strach przed lękiem może spowodować reakcje fizyczne- powstaje błędne koło.

Tłumaczenie: Katarzyna Lewandowska
Źródło: https://www.psychic.de/agoraphobie.php?fbclid=IwAR1i kzFThtVrCSeWhj1stdhUqdMQjjXq9yCkqSbW8bm_lEBNAAjX5fJo0k

Udostępnij